Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Propagandamärsche


Propagandamärsche
Οι φανφαρόνοι της Χρυσής Αυγής και η λειτουργικότητα των κομπασμών τους

Όταν διαβάζει κανείς τα ανακοινωθέντα των «συναγωνιστών» της Χρυσής Αυγής για τις εκάστοτε εκδηλώσεις τους αντιλαμβάνεται ότι τα σχολεία μας πράγματι έχουν αποτύχει σε ένα βασικό θέμα: στη διδασκαλία των εννοιών «μονάδες», «δεκάδες», «εκατοντάδες», «χιλιάδες». Πέντε Χρυσαυγίτες στην άκρη μιας πλατείας αναφέρονται στις ανακοινώσεις της Χρυσής Αυγής ως «δεκάδες», 30 «συναγωνιστές» με 4 βουλευτές σε μια πορεία καταγράφονται ως εκατοντάδες και, τέλος, 100 «συναγωνιστές» με όλους τους βουλευτές σε μια ομιλία ΤΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ μετριούνται πλέον ως χιλιάδες.

Ας είναι… Σε όλες τις εποχές οι συνοικιακοί ψευτονταήδες χαρακτηρίζονταν από τους κομπασμούς και τις φανφάρες με τις οποίες έρχονταν να αντισταθμίσουν την έλλειψη πραγματικής παλικαριάς και δύναμης. Έτσι και τώρα η Χρυσή Αυγή, που προσπαθεί να εντυπωσιάσει και να τρομοκρατήσει με «ισχυρά φουσάτα» της φαντασίας της. Και καμιά φορά καταφέρνει να εκφοβίσει κάποιους εύπιστους που πιστεύουν τα παραμύθια των ανακοινώσεών της. Αλλά, φυσικά, τα μαζεύει και φεύγει με την ουρά στα σκέλια όταν βρεθεί μπροστά σε μια μεσήλικη εργαζόμενη γυναίκα, που τους αρπάζει από το αυτί  -τόσο τους ψευτονταήδες του μπόντι-μπίλντινγκ όσο και τους «βουλευτές με δικαίωμα οπλοφορίας και βουλευτική ασυλία»- και τους στέλνει από εκεί που ήλθαν. Όπως συνέβη στο Μεσολόγγι στη λαϊκή αγορά. Ή όπως έγινε στη Σιάτιστα με τον μητροπολίτη.
Όμως γιατί επιδίδονται σε τόσες τερατολογίες, αφού μάτια έχουμε και βλέπουμε; Γιατί ρεζιλεύονται με συγκεντρώσεις λίγων δεκάδων οπαδών τους όταν είναι βέβαιο ότι θα περικυκλωθούν από χιλιάδες δημοκρατικούς πολίτες και θα «υποστούν» τα δημοκρατικά αντάρτικα τραγούδια, όπως έγινε πρόσφατα στα Χανιά; (Βλέπε πλάνα από την εκδήλωση http://www.youtube.com/watch?v=eqZyq8bk4lA) Γιατί κορδώνονται ότι έκαναν «μεγαλειώδη πορεία» στη Κοκκινιά, αφού από τα πεζοδρόμια οι κάτοικοι τους κοιτούσαν σαν εξωγήινους;  

Οι Πορείες Προπαγάνδας των Ταγμάτων Εφόδου

Την απάντηση μάς τη δίνει ένας από τους ιδεολογικούς προγόνους τους μιλώντας για το ρόλο των πορειών που έκαναν τα ναζιστικά τάγματα εφόδου (SA) πριν από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.





Μιλώντας χρόνια αργότερα –το 1980- για τον «ηρωισμό» των ταγμάτων εφόδου ένας από τους αρχηγούς τους (και αργότερα ανώτατος αξιωματούχος των SS), ο  Hans-Dietrich Röhrs, αποσαφηνίζει τη λογική που είχαν οι πορείες και οι συγκεντρώσεις των ταγμάτων εφόδου (που πάντοτε ήταν κατά πολύ μικρότερες από εκείνες των αριστερών οργανώσεων). Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, βασικός στόχος των πορειών και των συγκεντρώσεων ήταν να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι επίκειται η «ανακατάληψη» του δημόσιου χώρου στον οποίο κυριαρχούσε η Αριστερά.

Οι πορείες ήταν  «Πορείες Προπαγάνδας» (Propagandamärsche) με τις οποίες αποσκοπούσαν να επιβάλουν στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι «εδώ υπάρχει ένα κίνημα που ήδη πορεύεται για να ανανεώσει την παλαιά τάξη πραγμάτων». Κι αυτή η τακτική αποδείχτηκε τόσο επιτυχής ώστε ο υψηλός αξιωματούχος των SS να νοιώθει υποχρεωμένος να διορθώσει την κυρίαρχη άποψη σχετικά με το ποιος τελικά κατάφερε να αποπλανήσει τον γερμανικό λαό:

«Και εάν σήμερα είναι προσφιλής η άποψη ότι ο Γερμανικός λαός αποπλανήθηκε με τη δεξιοτεχνία του «λαοπλάνου Αδόλφου Χίτλερ»,  τότε πρέπει να διαπιστωθεί με νηφαλιότητα ότι εάν μιλούμε για «αποπλάνηση» του τόσο ώριμου πολίτη, τότε η αποπλάνηση αυτή ήταν αποτέλεσμα της άοκνης δραστηριότητας του μικρού ανθρωπάκου των ταγμάτων εφόδου».

Για να συνεχίσει εξηγώντας ότι τα κοινωνικά στρώματα που ασχολούνται με την πολιτική μόνο στα καφενεία δεν μπορούσαν να κερδηθούν με παραδοσιακές παλλαϊκές διαδηλώσεις στις οποίες συμμετέχουν γυναίκες και παιδιά (αφού οι ναζιστές δεν ήταν ικανοί να ανταγωνιστούν την Αριστερά σε αυτό το επίπεδο). Τέτοια στρώματα μπορούσαν να κερδηθούν μόνο με «απέλπιδες» (σε ότι αφορά τον αριθμό των συμμετεχόντων) «Πορείες Προπαγάνδας που πραγματοποιούνταν όμως με στρατιωτική ορμή».

Η γελοιοποίηση της Χρυσής Αυγής

Τα παραπάνω εφαρμόζει κατά γράμμα η Χρυσή Αυγή. Αλλά αντίθετα με τα τάγματα εφόδου των Ναζί της δεκαετίας του 1930, αυτή θα συντριβεί και θα εξαφανιστεί. Η «στρατιωτική της ορμή» εντυπωσιάζει μόνο τους όμοιούς της και κάποιους αδύναμους που ψάχνουν αγέλη για να αισθάνονται δυνατοί. Οι πορείες της αποτελούν ευκαιρία γελοιοποίησής της και έναυσμα αποδόμησης της ναζιστικής ιδεολογίας της. Όταν το κατανοήσουμε αυτό, τότε θα έχουμε κάνει ένα αποφασιστικό βήμα για να την εξαφανίσουμε από το πολιτικό φάσμα της χώρας.

Την αφορμή για τη διατύπωση των παραπάνω σκέψεων μου έδωσε μια ανάρτηση στην ιστοσελίδα Σινιάλο. Που αντιμετωπίζει τη ναζιστική ακροδεξιά με τον τρόπο που πρέπει. Την αναδημοσιεύω.

Αν η Νίκαια είχε ρόδες θα ήταν ποδήλατο…


Published on Δεκεμβρίου 18, 2012

«Η πόλη είναι δική μας» κραυγάζουν οι φασίστες από το σάιτ τους για την «μεγάλη τους συγκέντρωση» στη Νίκαια την Κυριακή που μας πέρασε. Αν, όμως, μια πόλη “είναι δική σου” δεν στήνεσαι από νωρίς το πρωί για να κατοχυρώσεις την πλατεία όπου θα συγκεντρωθείς 10 ώρες μετά. Αν μια πόλη “ήταν δική σου”, ο κόσμος της θα κατέβαινε στην πλατεία όποτε ήθελες και θα την έκανε ό,τι ήθελες εσύ.

Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κουβαλάς τον κόσμο με λεωφορεία –κανείς δεν ξέρει από ποια πόλη και ποια συνοικία- όπως κάνει κάθε «συστημικό κόμμα» για να φουσκώσει τον «όγκο» της συγκέντρωσής του. Για παράδειγμα, 4 λεωφορεία κατέβηκαν «ταχύτατα» τη Θηβών γύρω στις 6μμ με «θηριώδεις δικυκλιστές» να ανοίγουν τον δρόμο στα φανάρια μήπως και τα λεωφορεία μείνουν στάσιμα κι εκτεθειμένα στις εχθρικές συνοικίες… Κι εδώ που τα λέμε «σωστά» έπρατταν ανεξαρτήτως αποτελέσματος…

Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν μένουν τα γραφεία σου άδεια… ανοίγοντας δύο φορές την εβδομάδα για να τα επισκεφτούν ομογάλακτοι από άλλες «ορφανές» συνοικίες…

Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κατεβαίνεις κάθε ένα Σάββατο το μήνα με πενήντα άτομα (όπως φαίνεται στις φωτογραφίες σου… τη στιγμή που αναφέρεσαι σε συμμετοχή εκατοντάδων) στις γειτονιές… με τη συνδρομή (όπως εσύ αναφέρεις) «συναγωνιστών» από τις Τ.Ο. Πειραιά, Αιγάλεω, Περάματος, Δυτικής Αττικής… και βάλε!

Αν μια πόλη “είναι δική σου” δεν κορδώνεσαι για την περικύκλωση 500 αντιφασιστών από 10 διμοιρίες των ΜΑΤ μερικές εκατοντάδες μέτρα από την δική σου συγκέντρωση. Και μην κοροϊδευόμαστε: οι αντιφασίστες ήταν μόνο 500 γιατί ήταν πλέον γνωστόν τοις πάσι ότι σε κάθε περίπτωση θα επρόκειτο απλά για ένα «ραντεβού» με μια ένστολη ένοπλη συμμορία του κράτους… της οποίας το 50% θα βρισκόταν στην συγκέντρωση των φασιστών αν δεν ήταν, απλώς, στην υπηρεσία φύλαξής της.

Όχι ότι δεν έχεις «συναγωνιστές, οπαδούς, φίλους και ψηφοφόρους» στην πόλη. Εξάλλου, η Κοκκινιά δεν ήταν ποτέ μόνο κόκκινη. Είχε και τους ρουφιάνους. Οι φασιστικοί χαιρετισμοί από μερικούς «ηλικιωμένους» στην συγκέντρωση προς το τέλος της «εκδήλωσης» μπορεί και να είναι μια επιβεβαίωση της «παρουσίας» σου.

Η πόλη δεν είναι δική σου. Ο φασιστικός σου εσμός -από κάθε υπόνομο των γύρω νομών- μαζί με τις δεκάδες διμοιρίες των μπάτσων θέλησαν να «υπενθυμίσουν» για μια ακόμη φορά στην πόλη ότι ανήκει στο Κράτος και εσύ θέλησες να προσθέσεις ότι ανήκει και στον Αρχηγό σου. Κι αν η Νίκαια είχε ρόδες θα ήταν ποδήλατο.

Είσαι εχθρός της πόλης. Απλώς, η έκπληξη που σου προκαλεί κάθε φορά η εύκολη πρόσβασή σας στις γειτονιές, την οποία σας εξασφαλίζει ο στρατός του Συστήματος… σου επιτρέπει τις ρητορικές υπερβολές.
Τα λέμε στους δρόμους… κι όχι με τις πλάτες του κυνοβουλίου και του στρατού του.

Εκεί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε…


Χαιρετούρες από το ναζιστικό υπερπέραν άμα τη ενάρξει του ύμνου των ερπετών εις το περιβολάκι των ονείρων τους…