Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2013

Προπαγανδίζουν την εξόντωση των αναπήρων


Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η πρώτη κατηγορία πολιτών που έγινε θύμα συστηματικής εξόντωσης από τους εθνικοσοσιαλιστές του Χίτλερ δεν ήταν οι Εβραίοι, δεν ήταν οι κομμουνιστές, δεν ήταν οι σοσιαλδημοκράτες, δεν ήταν οι Ρομά ή οι ομοφυλόφιλοι. Πολύ καιρό πριν από αυτούς οδηγήθηκαν στο μαρτυρικό θάνατο οι ανάπηροι και οι ψυχικά ασθενείς (ή όσοι και όσες χαρακτηρίζονταν έτσι από τους Ναζί).


Το σκεπτικό με το οποίο οδηγήθηκαν στο θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναβιώνει σήμερα από τη Χρυσή Αυγή, όπως αποκαλύπτεται στην ιστοσελίδα της ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ.
Διαβάζουμε εκεί:
ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚHΝΙΟ ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ
Την στείρωση και την ευθανασία των ψυχικά πασχόντων και των αναπήρων ξαναφέρνουν στο προσκήνιο οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Σαν γνήσιοι κληρονόμοι και συνεχιστές του Χίτλερ και των πολιτικών του, της εξόντωσης και της γενοκτονίας, προβάλλουν μέσα από το κατ’ ευφημισμόν "οικολογικό" τους σάϊτ, κείμενο του 1985ενός γάλλου «καθηγητή» με τίτλο: "H Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό." . Ένα πλήρες πρόγραμμα, στην πραγματικότητα, εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων, με τον ίδιο ακριβώς σκεπτικό, αλλά και το «φιλεύσπλαχνο» πλασάρισμα, των τότε γερμανών ψυχιάτρων («για να μη υποφέρουν οι δυστυχείς»), που ήταν οι θεωρητικοί εισηγητές (Hoche και Binding κλπ) και πρακτικοί διαμορφωτές της εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων (σύμφωνα με εκτιμήσεις, πιθανόν και άνω των 250.000) εγκλείστων στα ψυχιατρεία της Γερμανίας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.psyspirosi.gr/2009-05-05-19-53-07/627--h-.html

Δυστυχώς το σκεπτικό αυτό είχε αρχίσει να "νομιμοποιείται" στο δημόσιο λόγο ήδη αρκετό καιρό πριν χωρίς τότε να γίνεται κατανοητή η φοβερή πολιτική σημασία του.

Αναδημοσιεύω παρακάτω ένα σχετικό απόσπασμα από το άρθρο Κλωνοποίηση απάνθρωπων ιδεολογιών που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Κυριακάτικη Αυγή στις 17 Οκτωβρίου 2004 και περιλαμβάνεται στο βιβλίο Απέναντι στα εργαστήρια του ρατσισμού, σελ. 67-71.

Μέσα σε αυτό το κλίμα δεν ξαφνιάζει το γεγονός ότι συντελείται παράλληλα μια σοβαρή υποχώρηση σε θέματα τα οποία, ως αποτέλεσμα των τραγικών εμπειριών της ναζιστικής περιόδου, θεωρούνταν ταμπού μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πόλεμου. Η υποχώρηση αυτή αφορά ιδιαίτερα την ηθική νομιμοποίηση μιας επιχειρηματολογίας που αποσκοπεί στο χαρακτηρισμό ενός μέρους της ανθρωπότητας ως "ανάξιο για ζωή". Είναι αναγκαία η υπενθύμιση ότι η ναζιστική "επιστήμη" χαρακτήριζε πολλούς ανθρώπους ως "κενό κέλυφος" και, συνεπώς, ως "ανάξιους για ζωή". Η λογική αυτή αποτέλεσε την αφετηρία και τη βάση για την εξόντωση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Αναγκαία είναι, επίσης, η υπενθύμιση ότι η φυσική εξόντωση των ανθρώπων με αναπηρίες στη ναζιστική περίοδο παρουσιάστηκε ως "υπηρεσία"

Ø προς την κοινωνία -που θεωρούνταν ότι, εξαιτίας μιας ξεπερασμένης ηθικής, αναλάμβανε το "δυσβάστακτο" οικονομικό κόστος της διατήρησης στη ζωή αυτών των ατόμων

Ø προς την οικογένεια -που θεωρούνταν ότι εξαιτίας της ίδιας ηθικής υποχρεωνόταν να διάγει μια ζωή περιορισμών και δυστυχίας φροντίζοντας το "ανάξιο για ζωή άτομο"

Ø προς τον ίδιο τον άνθρωπο με αναπηρία -που θεωρούνταν ότι από τη φύση του δεν μπορούσε παρά να είναι δυστυχισμένος.


Στην απολογία του στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου της Νυρεμβέργης ο Καρλ Μπραντ, ένας από τους υπευθύνους των προγραμμάτων "ευθανασίας", δήλωσε: "Δεν νιώθω να με βαραίνει τίποτε. Οι πράξεις μου ήταν αποτέλεσμα απολύτως ανθρώπινων συναισθημάτων και ποτέ δεν είχα άλλη πρόθεση από το να βοηθήσω ώστε να περιοριστεί γι' αυτά τα κακόμοιρα πλάσματα η γεμάτη βάσανα ύπαρξη τους".

Ο Καρλ Μπραντ καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε. Όμως, η οπτική του αναμφίβολα επέζησε και η λογική του αναβιώνει συχνά στο πλαίσιο των πρόσφατων συζητήσεων για" τις δυνατότητες που θα μπορούσαν να παράσχουν στην κοινωνία" η Βιολογία και η Ιατρική. Είναι ενδεικτική η διατύπωση του πρώην υπουργού Πολιτισμού της Γερμανίας -καθηγητή της φιλοσοφίας- ότι "ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει μόνον όποιος έχει την ικανότητα της αυτοεκτίμησης". Η διατύπωση αυτή, που αποσκοπούσε στην "απόδειξη" ότι το έμβρυο δεν προστατεύεται από την υπέρτατη αρχή της προστασίας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, αντανακλάται χωρίς αμφιβολία και στην αντιμετώπιση ανθρώπων με σοβαρές ασθένειες και αναπηρίες.

Προβληματισμοί αυτού του είδους συχνά φαίνεται να ακολουθούν τις εξελίξεις στη βιολογική και ιατρική έρευνα. Όμως, στην πραγματικότητα η σχετική έρευνα αποτελεί απλώς δότη ιδεών και εκτελεστικό όργανο στην υπηρεσία απάνθρωπων ιδεολογιών που γεννούν τους παραπάνω προβληματισμούς. Ιδεολογιών, που αν και ηττήθηκαν μετά από σκληρούς και αιματηρούς αγώνες, κλωνοποιούνται σήμερα και αναβιώνουν στο γόνιμο γι’ αυτές έδαφος του νεοφιλελευθερισμού.
Ολόκληρο το άρθρο θα αναρτηθεί σύντομα!