Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Όποιος δεν ενδιαφέρθηκε για τα Εξαμίλια ξαφνιάζεται με τη Μανωλάδα



Όσα συνέβησαν στη Μανωλάδα φαίνεται να ξάφνιασαν - για άλλη μια φορά. Πολλοί βλέπουν σ’ αυτά «τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης» ή/και τα αποτελέσματα της νεοφανούς ναζιστικής δραστηριότητας.  Η αλήθεια είναι ότι τέτοια γεγονότα δεν μπορεί να μας ξαφνιάζουν διότι δεν είναι καινούρια. Παραθέτω απόσπασμα ενός άρθρου μου που δημοσιεύτηκε πριν 26 χρόνια (Γιώργος Τσιάκαλος, «Εξαμίλια: Χωριό ‘ανάδελφο’;» Περιοδικό «το ΚΑΠΑ», 6 Φεβρουαρίου 1987, τ. 2, σελ. 14-15) που δείχνει πόσο νωρίς είχαν εμφανιστεί οι συγκεκριμένες συμπεριφορές εκμετάλλευσης και καταπίεσης –και πόσο ελάχιστα κατανόησαν οι περισσότεροι τι είδους εξελίξεις προμήνυαν.  
...
Υπάρχει στην Ελλάδα ρατσισμός;
Η ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ρατσισμός  στηρίζεται είτε στο επιχείρημα ότι οι Έλληνες δεν έχουν προκαταλήψεις είτε ότι ναι μεν έχουν αλλά δεν υπάρχουν μειονότητες για να γίνουν αντικείμενο καταπίεσης. Και τα δύο επιχειρήματα αποτελούν μύθους, που επιβιώνουν επειδή κανένα τμήμα της οργανωμένης ελληνικής κοινωνίας - ούτε το πιο προοδευτικό κόμμα – δεν θέλησε να καταγράψει την πραγματικότητα των διακρίσεων και να παρέμβει με σκοπό την αλλαγή της. Και όμως η απλή ανάγνωση του καθημερινού τύπου δείχνει τόσο τις κατηγορίες των μειονοτήτων που γίνονται αντικείμενο διακρίσεων και καταπίεσης όσο και το είδος του ρατσισμού.

Παράδειγμα πρώτο
«Σύμφωνα με πληροφορίες μας υπάρχει μεγάλο κύκλωμα εργοδοτών – αστυνομικών που εκμεταλλεύονται από κοινού τους λαθρομετανάστες Πακιστανούς και Ινδούς κυρίως στην περιοχή του Μαραθώνα., Οι ίδιες πληροφορίες, λένε ότι διάφοροι «εργοδότες» μισθώνουν για εργασία τους αλλοδαπούς αυτούς εργάτες με αστεία μεροκάματα και όταν πλησιάζει η μέρα να πληρωθούν φωνάζουν τη αστυνομία. Οι απροστάτευτοι και παράνομοι αλλοδαποί γνωρίζοντας την παρανομία τους (δεν έχουν άδεια Εργασίας) τρέπονται σε φυγή στα βουνά και στις χαράδρες και για το τελευταίο που νοιάζονται είναι η αμοιβή τους» (Εφημερίδα «Η Αυγή», 17 Οκτωβρίου 1984).


Τι οδηγεί ολόκληρο λαό – μη εξαιρουμένων και όλων των οργανωμένων στα αριστερά κόμματα – να μην γνωρίζει καν τι απέγιναν αυτοί οι εργάτες; Που οφείλεται το γεγονός ότι αυτοί οι εργάτες  προφανώς δεν είχαν και δεν έχουν όχι μόνο υπερασπιστές ανάμεσα στους ιθαγενείς αλλά ούτε καν γνωστούς;

Πρώτη διαπίστωση
Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες ξένοι εργάτες στην Ελλάδα από τις λεγόμενες «υπανάπτυκτες» χώρες, οι οποίοι γίνονται θύματα στυγνής καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και απάνθρωπης καταπίεσης, ακριβώς διότι η ελληνική κοινωνία τους αντιμετωπίζει σαν παρίες και η ελληνική πολιτεία τους στερεί και τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα. Το ότι αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο φάνηκε και από τον τρόπο αντιμετώπισης των ξένων εργατών μετά το κλείσιμο των ναυπηγείων Σκαραμαγκά – όχι μόνο δεν πήραν τις νόμιμες αποζημιώσεις όπως οι Έλληνες συνάδελφοι τους αλλά έχασαν και τα χρήματα που είχαν πληρώσει για κοινωνικές ασφαλίσεις.


Τελείωνα τότε εκείνο το άρθρο με τα παρακάτω λόγια:

Η καταπολέμηση του ρατσισμού δεν αποτελεί μόνο ανθρωπιστικό μέλημα αλλά κύριο πολιτικό καθήκον. Ο ρατσισμός είναι η γέφυρα πάνω από την οποία οδηγούνται οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από την ταξική τους ένταξη, σ’ αυτό που ονομάστηκε αυταρχική προσωπικότητα, δηλαδή ουσιαστικά στη φασιστική προσωπικότητα. Για ένα αριστερό κόμμα η ενασχόλησή του με το φαινόμενο αυτό δεν εντάσσεται στα «αυτονόητα» μόνο από τη σκοπιά της  ταξικής αλληλεγγύης αλλά και από τη σκοπιά της αντιμετώπισης λανθάνουσας φασιστικής ιδεολογίας. Φοβάμαι ότι την αδράνειά τους στο τομέα αυτό την πληρώνουν ήδη οι αριστεροί.