Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών




Βρέθηκα χθες σε μια συγκλονιστική εκδήλωση μνήμης των διεμφυλικών ατόμων που όχι απλώς βίωσαν διακρίσεις στη ζωή τους αλλά έχασαν τη ζωή τους πέφτοντας θύματα δολοφονικών επιθέσεων.
Μέχρι χθες ήμουν βέβαιος ότι γνώριζα πολλά, πάρα πολλά, σχετικά με τις διακρίσεις, το ρατσισμό, την καταπίεση ανθρώπων σ' ολόκληρο τον κόσμο και, φυσικά, στη δική μας χώρα. Χθες, παρακολουθώντας μια ταινία όπου περνούσαν τα εκατοντάδες ονόματα των διεμφυλικών προσώπων που δολοφονήθηκαν αυτή τη χρονιά στο κόσμο, με την ηλικία τους, το επάγγελμά τους, τη σχέση τους με την οικογένειά τους, τον τρόπο της δολοφονίας τους και τα βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν πριν από το θάνατό τους, ένοιωσα βαθιά ντροπή για την άγνοιά μου και για την ανυπαρξία συμμετοχής μου στον αγώνα τους για μια ανθρώπινη, ισότιμη ζωή. 


 
Η κεντρική ομιλία έγινε από τη Δήμητρα Κογκίδου. Ήταν μια εξαιρετική -"εξαιρετική" με την κυριολεκτική σημασία της λέξης- ομιλία. Δεν ήξερα το βάθος και όλες τις πτυχές αυτού του τεράστιου κοινωνικού και πολιτικού σκανδάλου- την ευχαριστώ για όσα έμαθα. 
 
Πολύ σημαντικές ήταν όλες οι ομιλίες -κατά κανόνα εκπροσώπων από άλλες οργανώσεις. Και δεν μπορώ να μη χαιρετίσω το γεγονός ότι μεστές περιεχομένου ήταν οι ομιλίες των εκπροσώπων των κομμάτων: του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ, των Οικολόγων, της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Ο Κουράκης έδειξε ότι "όχι, δεν είναι όλοι οι πολιτικοί μόνο λόγια - υπάρχουν κι αυτοί που πιστεύουν στην ανάγκη να προχωρήσει η κοινωνία". Το ίδιο ίσχυε χθες και για τον Κουκουλόπουλο.
Αναφέρομαι μόνο στους βουλευτές γιατί απ' αυτούς περιμένουμε τις επόμενες ημέρες ότι θα δώσουν τη σκληρή μάχη ενάντια στην απανθρωπιά των σκοταδιστών μέσα στη Βουλή και έξω απ' αυτήν. Μια μάχη που πρέπει να την κερδίσουμε, γιατί όποιος δεν μπορεί να υπερασπιστεί νικηφόρα και αποτελεσματικά το αυτονόητο, που είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αυτός δεν μπορεί να είναι νικητής σε βάθος χρόνου για τίποτε άλλο ανθρώπινο.