Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Οικογενειακή επανένωση προσφύγων - Μόνον 70 άτομα το μήνα;




Οικογενειακή επανένωση προσφύγων - Μόνον 70 άτομα το μήνα;
Λέγονται πολλά για τις δυσκολίες στην οικογενειακή επανένωση προσφύγων που γίνεται στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Δουβλίνου. Εδώ μια ενημέρωση με απλό τρόπο.

Αρχικά: Η Συμφωνία του Δουβλίνου προβλέπει τρεις δυνατότητες μεταφοράς αιτητών ασύλου.
Η μεταφορά με συνοδεία αφορά περιπτώσεις έκδοσης ατόμων που αντιστέκονται στην έκδοσή τους και θεωρείται ότι είναι πιθανόν να δημιουργήσουν προβλήματα ακόμη και κατά τη διάρκεια της πτήσης. Γι' αυτό συνοδεύονται από αστυνομικούς και μέσα στο αεροπλάνο.

Η ελεγχόμενη μεταφορά αφορά περιπτώσεις για τις οποίες υπάρχει υποψία ότι θα προσπαθήσουν να αποφύγουν τη μεταφορά επειδή προτιμούν να μείνουν στη χώρα που ήδη βρίσκονται. Γι' αυτό συνοδεύονται από αστυνομικούς μέχρι και την επιβίβασή τους στο αεροπλάνο.

Η εθελοντική αφορά στις περιπτώσεις ανθρώπων που δεν έχουν αντίρρηση να μεταφερθούν στην άλλη χώρα. Κλείνουν το εισιτήριό τους και ειδοποιούν την Υπηρεσία Ασύλου για την ημερομηνία μετάβασής τους στην άλλη χώρα, και εκείνη εκδίδει για το σκοπό αυτό Δελτίο Ελεύθερης Διέλευσης, το οποίο μαζί με την ημερομηνία μετάβασης αποστέλει στην άλλη χώρα.


Είναι φανερό ότι οι οικογενειακές επανενώσεις ανήκουν στην τρίτη περίπτωση. Η Ελλάδα όμως αρνείται αυτή τη δυνατότητα στις οικογένειες των προσφύγων.


Τι συμβαίνει σήμερα σε σχέση με τη Γερμανία;

Εδώ οι απαντήσεις στις πιο συχνές ερωτήσεις

.
Ερώτηση:
Είναι αλήθεια ότι η Γερμανία δέχεται μόνον 70 άτομα το μήνα στο πλαίσιο της Συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙΙ (αυτό που ονομάζεται επανένωση);

Απάντηση:
Όχι, δεν είναι αλήθεια. Αυτό που ισχύει είναι ότι η Γερμανία δήλωσε στην Ελλάδα ότι δεν δέχεται ΜΑΖΙΚΕΣ μεταφορές με πτήσεις τσάρτερ παρά μόνο για 70 άτομα το μήνα. Για τις άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχει περιορισμός εφόσον έχει γίνει η αναδοχή.

Ερώτηση:
Πως αλλιώς μπορεί να γίνει η μεταφορά;

Απάντηση:
Με τους τρόπους που προβλέπονται στη Συμφωνία του Δουβλίνου και αναγράφονται στο έγγραφο που στέλνεται από τη Γερμανία στην Ελλάδα για κάθε περίπτωση αναδοχής. Εκεί αναγράφεται το αεροδρόμιο στο οποίο πρέπει να μεταβεί η συγκεκριμένη οικογένεια, που είναι το πιο κοντινό στην κατοικία της, όπως επίσης οι ημέρες της εβδομάδας και οι ώρες άφιξης. Αυτό ισχύει τόσο για τις ελεγχόμενες όσο και για τις εθελοντικές μεταφορές. Για τις εθελοντικές, όμως, μπορεί να υπάρξει και τροποποίηση, αλλά το πιο απλό είναι ν’ ακολουθηθεί αυτό που αναγράφεται στο έγγραφο αποδοχής.

Ερώτηση:
Δηλαδή μπορούν σήμερα να προγραμματίσουν το ταξίδι τους και να αναχωρήσουν για τη Γερμανία οικογένειες που έχουν γίνει αποδεκτές;

Απάντηση:
Ναι! Αυτή είναι η απάντηση του Γερμανού Υπουργού, που δήλωσε ότι η Γερμανία τηρεί πλήρως τη Συμφωνία του Δουβλίνου, συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας εθελοντικής μετακίνησης, και ότι η εφαρμογή της σε ό,τι αφορά την έκδοση Δελτίου Ελεύθερης Διέλευσης για την εθελοντική μετακίνηση είναι υπόθεση της Ελλάδας. Ίδια είναι η πληροφορία της αρμόδιας Γερμανικής Υπηρεσίας Ασύλου: για όσους έχει γίνει αναδοχή δεν υπάρχει κανένας περιορισμός. Δηλαδή η άρνηση της δικής μας χώρας να εφαρμόσει τη Συμφωνία είναι αυτή που παρεμποδίζει χιλιάδες άτομα να φύγουν. Το εξήγησα στην τοτινή ανάρτησή μου. Ανεπίσημα δέχτηκα πολλές «πληροφορίες» από αυτές που δίνονται στους/στις πρόσφυγες για να δεχτούν μοιρολατρικά την κατάσταση που επέβαλε η Υπηρεσία Ασύλου, προφανώς με εντολή της πολιτικής ηγεσίας. Είναι αυτό που χαρακτήρισα «κοινοτοπία του κακού»: αποδεχόμενοι να εφαρμόσουν μια ανάλγητη πολιτική απόφαση δε διστάζουν να ψεύδονται και, κυρίως, να επινοούν όλο και περισσότερους μηχανισμούς για να κάνουν πιο αποτελεσματικές τις υπηρεσίες τους. Για μεγάλο χρονικό διάστημα τους/τις απαντούσα παραθέτοντας κείμενα συμφωνιών και αποφάσεις δικαστηρίων καθώς σκεφτόμουν ότι ίσως δεν γνώριζαν, τώρα κατέληξα ν’ αποδεχτώ την αλήθεια: γνωρίζουν πολύ καλά. Δημόσιες θα είναι στο μέλλον οι σχετικές απαντήσεις μου, και εάν είναι απαραίτητο, θα αναφέρονται ονομαστικά στις οργανώσεις και στα άτομα.

Ερώτηση:
Πως μπορεί να γίνει να γίνει η εθελοντική μεταφορά; Δε μπορεί η Γερμανία να την αρνηθεί;

Απάντηση:
Στο έγγραφο αναδοχής που έρχεται από τη Γερμανία προσδιορίζονται οι όροι. Ρίξτε μια ματιά σε δύο διαφορετικά έγγραφα που αναρτώ στις φωτογραφίες και αφορούν δύο διαφορετικές οικογένειες, εκεί θα δείτε στα γερμανικά και στα αγγλικά ποιοι είναι οι όροι.






Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου λέει ανεπίσημα ότι θα πρέπει να συνεννοηθούν με τους Γερμανούς συναδέλφους τους και να πάρουν έγκριση. Δεν είναι αλήθεια, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διαπιστώσει από τα έγγραφα (και φυσικά από τις πληροφορίες της αρμόδιας υπηρεσίας στη Γερμανία). Συνεννόηση πρέπει να γίνει μόνον όταν στέλνουν μαζικά ανθρώπους σε ένα αεροδρόμιο ΣΕ ΑΠΟΚΛΙΣΗ από ό,τι αναφερόταν στο έγγραφο αναδοχής. Δεν ισχύει για τίποτε άλλο. Εάν επιτρέψουν τους ανθρώπους να πάνε σύμφωνα με αυτό που αναφέρεται στο έγγραφο αναδοχής τους, τότε το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να στείλουν μέσω DubliNet ή με φαξ φωτοαντίγραφο του Δελτίου Ελεύθερης Διέλευσης και την ημερομηνία άφιξης. Καμιά συνεννόηση με την έννοια της διαπραγμάτευσης δεν προβλέπεται ούτε επιτρέπεται – ισχύει αυτό που αναγράφεται στο έγγραφο αναδοχής.


Ερώτηση:
Πόσοι είναι οι πρόσφυγες που έχουν γίνει δεκτοί/ές και δεν έχουν φύγει;

Απάντηση:
Δεν έχει ανακοινωθεί ο αριθμός. Ας δούμε τι συνέβη στο παρελθόν. Το 2016 η Ελλάδα έστειλε 3.179 αιτήματα, η Γερμανία απάντησε μέσα στον ίδιο χρόνο θετικά για τα 2.483 από αυτά, η Ελλάδα επέτρεψε να φύγουν μόλις 739 άτομα (τα υπόλοιπα ήταν αυτά που βλέπαμε να παγώνουν στα στρατόπεδα). Δηλαδή, από τα άτομα που είχαν γίνει δεκτά το 2016 παρέμεναν 1.744 για να φύγουν το 2017. Οι μεταφορές μέσα στο 2017 ήταν τον Ιανουάριο 163, το Φεβρουάριο 325, τον Μάρτιο 490, τον Απρίλιο 180 και τον Μάιο (ως 24 Μαΐου) 64. Δηλαδή, από αυτούς που μπορούσαν να έχουν φύγει ήδη το 2016 (έστω έως τις πρώτες ημέρες του 2017) συνέχιζαν να παραμένουν στην Ελλάδα ακόμη και τον Ιούνιο 522 άτομα. Γι’ αυτό έκανα τότε την ανάρτηση σχετικά με τον κίνδυνο να παραμείνουν στη χώρα, αφού θα έχει περάσει η εξάμηνη προθεσμία.

Όμως οι αναδοχές μέσα στο 2017 είναι πολύ περισσότερες καθώς τα αιτήματα από την Ελλάδα, η οποία συνειδητά και συστηματικά καθυστερούσε τη διαδικασία αυτή (βλέπε σχετικό άρθρο μου στην ΕΠΟΧΗ και ανάρτησή μου στο fb), είναι πια αναγκαστικά περισσότερα. Χαρακτηριστικά, στη Βόρεια Ελλάδα 85% των αιτημάτων που στάλθηκαν στις άλλες χώρες τους πρώτους μήνες του 2017 αφορούσαν υποθέσεις οικογενειακής επανένωσης και, συνεπώς, αντίστοιχα υψηλός είναι ο αριθμός των αναδοχών από τη Γερμανία, καθώς η αναδοχή γίνεται το αργότερα σε 30-40 ημέρες μετά τη λήψη του αιτήματος.

Ερώτηση:
Υπάρχει κίνδυνος να ακυρωθεί η αναδοχή μετά την παρέλευση της προθεσμίας των έξι μηνών;

Απάντηση:
Η Συμφωνία του Δουβλίνου είναι σαφής, το ίδιο και η σχετική νομολογία: μετά την παρέλευση των έξι μηνών η αναδοχή παύει να ισχύει και οριστικά υπεύθυνη είναι πια η χώρα που είχε στείλει το αίτημα για μεταφορά, δηλαδή η Ελλάδα. Παράταση μπορεί να δοθεί μόνο εάν τα άτομα εκτίουν ποινή φυλάκισης ή διαφεύγουν. Στις περιπτώσεις αυτές η χώρα αποστολής είναι υποχρεωμένη να ειδοποιήσει τη χώρα υποδοχής για το συμβάν (της φυλάκισης ή της διαφυγής) πριν την παρέλευση της εξάμηνης προθεσμίας. Είναι φανερό ότι στις περιπτώσεις των οικογενειών που βρίσκονται στην Ελλάδα και ζητούν με κάθε μέσο να πάνε στις οικογένειές τους δεν υπάρχει καμία που να διαφεύγει, το αντίθετο μάλιστα.



Ερώτηση: Αυτό όμως δεν προβλέπεται στην Ελληνο-Γερμανική Συμφωνία στην οποία αναφέρθηκε ο κ. Μουζάλας;

Απάντηση:
Ελληνο-Γερμανική Συμφωνία για καθυστέρηση στις διαδικασίες δεν μπορεί να υπάρξει, απαγορεύεται από την ίδια τη Συμφωνία του Δουβλίνου. Αυτό που προφανώς υπάρχει είναι μια «Συμφωνία Κυρίων», στην οποία ο μεν Έλληνας Υπουργός δήλωσε ότι δεν θα στέλνει περισσότερα από 70 άτομα με τσάρτερ ο δε Γερμανός ομόλογός του δήλωσε ότι η Γερμανία θα συναινεί στις αιτιάσεις της Ελλάδας («διαφεύγουν οι πρόσφυγες»!) και θα δέχεται μεταφορές και μετά την πάροδο της προθεσμίας των έξι μηνών. Αυτό σημαίνει ότι οι μεταφορές εναπόκεινται στην καλή θέληση και στο έλεος της Γερμανίας ενώ πριν αποτελούσαν υποχρέωσή της.

Ερώτηση:
Τι μπορούμε και τι πρέπει να κάνουμε;

Απάντηση:
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ζητήσουμε με όλα τα μέσα την εφαρμογή του δικαιώματος των προσφύγων να φύγουν εθελοντικά, με δική τους οργάνωση του ταξιδιού και με δικά τους έξοδα (εάν είναι απαραίτητο). Έχω δηλώσει πολλές φορές ότι αυτό είναι το ΜΟΝΟ δικαίωμα που παρέχεται στους/στις πρόσφυγες στο πλαίσιο της Συμφωνίας του Δουβλίνου και αυτό είναι που καταστρατηγείται εν ψυχρώ. Σε ό,τι αφορά τα έξοδα, δηλώνω για άλλη μία φορά ότι οι πραγματικά αλληλέγγυοι άνθρωποι και οι οργανώσεις τους θα σταθούν στο πλευρό των προσφύγων έτσι ώστε ούτε μία οικογένεια να στερηθεί έστω και μία μέρα την επανένωσή της.